As I Left My Father’s House: Ontroerend theater op Wereldvluchtelingendag

Op woensdag 20 juni was het Wereldvluchtelingendag. Een dag om stil te staan bij de leefwereld van de miljoenen mensen, die dagelijks de balans zoeken tussen heden en het verleden, tussen hier en daar. De HvA en het UAF vertoonden ter ere van Wereldvluchtelingendag samen met New Dutch Connections de voorstelling ‘As I left my father’s house’ van theatermaker Bright O. Richards in leercentrum Floor.

‘Maanden leef ik alleen in een kamer, zonder licht. Als ik hier zou sterven, alleen in deze kamer, wie zou mij dan missen?’ vraagt Bright Richards aan een muisstil publiek. Zijn strijd is tastbaar en zorgt voor kippenvel. Hoe moeilijk is het om een sprankje licht te vinden als je zoveel donkere herinneringen met je meedraagt?

Dodendans
De acteurs vertellen afwisselend hun verhalen te midden van het publiek, dat op bankjes zit in een labyrint. Een acteur schreeuwt het uit als hij nadoet hoe de soldaten bevelen gaven, wreed en zonder mededogen. Doordat acteurs en publiek zo dichtbij elkaar zijn, is de spanning voelbaar: de aanwezigen beleven zo een fractie van hoe het is om doodsangst te doorstaan. Wanneer Bright vertelt dat zijn zusje is gestorven, grijpt dit het publiek naar de keel: het verdriet is van de gezichten af te lezen. De muziek, een afwisseling van zang, accordeon en snaarinstrumenten, is soms zorgeloos en speels, dan weer droevig en intens.

Staande ovatie
Maar het toneelstuk laat ook een nieuw begin zien. De verschillende acteurs willen niet langer wegrennen voor het verleden, maar erkennen waar ze vandaan komen. ‘Ik ben blij dat ik leef. Ik ben blij dat ik adem. Dat er mensen zijn die om mij geven,’ sluit Bright af. Het publiek is zichtbaar ontroerd en de acteurs krijgen dan ook een staande ovatie.
‘Sophie Derkzen, journaliste bij Vrij Nederland, nodigt de aanwezigen uit om hun ervaringen met het publiek te delen. ‘Deze voorstelling opent je ogen. De samenleving staat niet stil bij de rauwe, pijnlijke waarheid van het leven,’ vindt een buurtbewoner. Een andere jonge vrouw uit het publiek kan zich identificeren met de Joodse hoofdpersoon van het stuk: ‘Ik heb jaren niet durven uitkomen voor mijn Joodse wortels, omdat wij in mijn geboorteland een minderheid waren.’ Een van de zangeressen van het stuk nodigt haar uit om met haar mee te gaan naar de synagoge. Zo worden ter plekke verbindingen gelegd.

De HvA en het UAF
Theatermaker Bright O. Richards is zelf oud-UAF-student: ‘Doordat ik mijn studie heb afgerond kan ik nu dit doen.’ De HvA werkt sinds eind 2011 samen met het UAF. Doel van de samenwerking is om vluchtelingstudenten een zo optimaal mogelijke ondersteuning te bieden tijdens hun opleiding en om het bewustzijn omtrent vluchtelingen te vergroten. Tijdens debatten en muziek- en theatervoorstellingen in leercentrum Floor worden kennis, verhalen en meningen gedeeld en nieuwe verbindingen gelegd tussen studenten, medewerkers en de samenleving.

Tekst: Lisette Wegener, foto: Ilse Duijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s